Το 1862 ο George Ebers, Γερμανός Αιγυπτιολόγος ανακαλύπτει έναν αρχαίο πάπυρο, γνωστό στις μέρες μας ως τον Πάπυρο του Ebers, ο οποίος χρονολογείτο από την περίοδο βασιλείας του Φαραώ Amen-Hotep στα 1552 π.Χ. Αυτή η αρχαία θεραπευτική πραγματεία που αναφέρει τη χρήση των συστατικών των φυτών στα καλλυντικά και στα φάρμακα, συμπεριλαμβάνοντας την Αλόη, ανακαλύφθηκε ανάμεσα στα γόνατα μιας μούμιας που έφερε στο φως μια ανασκαφή κοντά στη Thebes, που βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Νείλου, το 1858. Παρουσιάζει τη χρήση της Αλόης κατά τη διάρκεια των προηγούμενων 2.000 ετών και καταγράφει 12 φόρμουλες για χρήση με Αλόη.

Οι γνώσει μας και η χρήση των βοτάνων μπορούν να εντοπισθούν πίσω στα χρόνια των αρχαίων Αιγυπτίων, που οι ιερείς τους χρησιμοποιούσαν στις πρακτικές τους βότανα. Οι αρετές του φυτού έχουν επίσης καταγραφεί και από άλλους γνωστούς και μεγάλους πολιτισμούς, όπως αυτούς της Περσίας, της Μέσης Ανατολής και της Κίνας, της Ελλάδας και της Ιταλίας στην Ευρώπη, της Ινδίας και της Αφρικανικής ηπείρου.

Η Αλόη αναφέρεται ακόμα και στη Βίβλο, ενώ λέγεται ο Μέγας Αλέξανδρος ξεκίνησε ολόκληρη εκστρατεία για το νησί Σοκότρα που βρίσκεται στον Ινδικό Ωκεανό, ώστε να αποκτήσει μια αρκετά μεγάλη ποσότητα προμηθειών Αλόης, για να μπορεί να περιποιηθεί τις πληγές των στρατιωτών του από τις μάχες.

Επιπλέον, οι διάσημες βασίλισσες της Αιγύπτου, Νεφερτίτη και Κλεοπάτρα, λέγεται πως χρησιμοποιούσαν την Αλόη στην αναζήτησή τους για φυσική ομορφιά.